Een moment van opluchting

Na een paar drukke weken, die ik naar mijn idee qua gezondheid goed ben doorgekomen, was het vanmorgen tijd voor een controle bij de nefroloog.

Ik voelde me behoorlijk gespannen. De angst voor nog meer negatief nieuws overheerste toch wel een beetje. Bert gaat de laatste tijd altijd mee naar het ziekenhuis en het is zo fijn om te weten dat dat bij zijn werkgever ook altijd kan. Dat geeft toch een stukje rust.

Gelukkig had de nefroloog alle tijd voor ons. Eigenlijk is dat natuurlijk helemaal niet zo, want er zijn altijd mensen die wachten, maar zo voelde het echt wel. We hadden een fijn gesprek, waarin ook wat nieuwe inzichten naar voren kwamen, maar dat is voor een veel later stadium.

De situatie is niet veranderd. Alle bloedwaarden die worden bepaald om de nierfunctie en de werking van mijn nieren te beoordelen, waren gelijk gebleven.

Wat een opluchting.

Hoewel de urgentie om een passende levende donor te vinden, of iemand met een andere bloedgroep die samen met mij het cross-overtraject wil aangaan, niet minder is geworden, betekent dit wel dat de dialyse voorlopig is uitgesteld. Als ik me goed blijf voelen, in ieder geval voor de komende drie maanden.

Voor nu kan ik eigenlijk maar één ding doen: goed op mijn dieet letten, hopen dat de situatie nog even stabiel blijft en erop vertrouwen dat er iemand op mijn pad komt die mij kan helpen bij het vinden van de perfecte nier voor mij.

Tot zover weer even een update.

Liefs,

Carolien