Het is misschien niet te geloven maar veel sneller dan verwacht was 13 april de dotterbehandeling al en is de stent geplaatst. Er is gezegd dat het goed gelukt is en zo staat het ook in mijn dossier.
Het ging ineens allemaal zo snel. Er was een controle bij de nefroloog die vroeg hoe het stond met de behandeling. Ik stond op de wachtlijst dus het was wachten op een oproep. Heel erg blij was zij daar niet mee, mede omdat je na een stent een dubbele dosis bloedverdunners moet gebruiken. En als er een niertransplantatie mogelijk zou zijn, kan dit na het plaatsen van de stent zeker een half jaar niet. Maar ook omdat er pas besluiten komen als alle onderzoeken en behandelingen binnen zijn. Dus wat haar betreft had het toch wel wat haast.
Na de vraag bij de afdeling Cardiologie neer te hebben gelegd kreeg ik als reactie dat ik begin mei aan de beurt zou zijn. Nog geen twee uur later belde de Hart Katheterisatie Afdeling dat ik na het weekend geholpen kon worden. Dat ging dus ineens heel snel.
Het was maandag wel lang wachten want er kwamen spoedgevallen tussen. Rond 14.45 uur kwam het signaal dat ik aan de beurt was. De behandeling duurde lang maar is dus gelukt.
Ik heb helaas nog wel behoorlijk wat pijn maar dat komt door een geïrriteerde maag en slokdarm mogelijk van de bloedverdunners en de ingreep. Hoewel het niks met de maag te maken heeft ligt hij wel heel dichtbij het behandelde gebied. Dus ik ga aan de maagbeschermers in de hoop dat de pijn wegtrekt.
Gisteren voor het eerst eigenlijk echt weer wat gegeten. Dat was dan een kommetje eigen gemaakte kippensoep en een beschuitje met jam.
Woensdagavond was de avond van het Nierteam aan huis. Veel vrienden en familie kwamen naar ’t Nest Rivierenland in Tiel om te horen hoe de nieren werken en uitleg te krijgen wat er met mijn nieren aan de hand is maar ook wat de mogelijke oplossingen zijn. Het was een bijzondere avond waarbij ik vooral dankbaar ben dat iedereen wilde luisteren. Hoewel iedereen om me heen wel een beetje wist wat er speelde is er nu meer duidelijkheid van buiten af. Soms weet ik niet meer wat ik aan wie verteld heb.
Ik hoop dat ik hierdoor ook wat meer hulp durf te vragen. Hulp die iedereen wil geven, dat is me wel duidelijk maar wat ik moeilijk vind om te vragen. Het idee dat iemand mijn ramen heeft gezeemd en ik ’s avonds mooi zit te wezen in de SRC Studio om interviews op te nemen vond en vind ik zelf lastig.
En nu… Even in de wachtstand tot de artsen weer overlegd hebben samen en blijven hopen dat een niertransplantatie mogelijk is.