Donderdag 18 maart werd ik opgenomen in het UMC Utrecht zodat ze mij voor konden bereiden op de onderzoeken van het hart die extra gedaan moesten worden in het kader van de screening voor de eventuele niertransplantatie.
In het hart moest de druk gemeten worden. En dan wilde de cardioloog meteen een hartkatheterisatie, zodat hij zijn argumenten om mij toe te laten tot verdere screening meer kon onderbouwen.
Maandag was het zover, dus werd ik naar de behandelkamer gebracht. Onverrichterzake kon ik weer terug. Er was geen procedure gedaan om mijn nieren te beschermen. Ik baalde, was boos maar besefte ook al snel dat mijn nieren beschermen tegen nog verdere achteruitgang belangrijk was.
De zaalarts kwam meteen met excuses en dinsdag was er een nieuwe kans. Nu met de juiste voorbereiding. Aangekomen op de behandelafdeling stond er een team klaar die in alle rust met het voorbereidende werk bezig was. Een arts die precies vertelde wat ze ging doen. Ze vertelde na het onderzoek ook dat ik toch nog extra vocht in mijn lijf had. De drukken die ze hebben gemeten waren te hoog maar het meest bizarre wat er uit het onderzoek kwam, waren vernauwingen in mijn kransslagaderen. Die had ik even helemaal niet zien aankomen. en die had niemand zien aankomen.
Ze willen nu gaan dotteren en in ieder geval één stent plaatsen. De nefrologen en cardiologen gaan overleggen hoe ze dit het beste kunnen doen zodat mijn nieren er het minste last van hebben.
Vrijdag werd er nog een hart echo gedaan om te kijken hoe de ontwikkelingen waren. Daar waren geen echt verontrustende zaken. Eigenlijk was de echo hetzelfde als toen ik binnen kwam, alleen dan met minder vocht in mijn lijf.
Zaterdag mocht ik naar huis. Het is heel fijn om weer thuis te zijn maar ik merk als ik heel eerlijk ben dat deze opname me enorm uit balans heeft gebracht. Een beetje het gevoel dat ik leeg ben, al kan ik niet goed omschrijven hoe dat voelt.
Twee artsen zeggen onafhankelijk van elkaar dat de vernauwingen in de kransslagaderen op dit moment niet gevaarlijk zijn en daar moet ik op vertrouwen.
Zaterdag dus heerlijk langs de lijn op het korfbalveld gezeten. En vandaag bij de sponsorlunch van korfbalvereniging Tiel’72 geweest waar ze heel attent voor mij een Surinaams broodje met warme kaas en komkommer hebben gemaakt. Daarna naar de sporthal waar het team waar Damian een wedstijd speelde tegen de selectie van Suriname. Een enorm leuke wedstrijd gezien die door Tiel werd gewonnen met 30-18. Nu wel moe maar enorm voldaan.
En zo gaat het leven rustig verder en wachten wij op de datum voor de dotterbehandeling.
Ik wil via deze weg iedereen bedanken voor alle lieve woorden, bezoekjes en cadeautjes die ik heb ontvangen. Het doet me enorm goed om te weten dat er mensen aan me denken.
Liefs Carolien.