Een kleine twee maanden geleden werd ik gedotterd en kreeg ik een stent in een kransslagader van mijn hart. Twee dagen later kwam het nierteam bij ons thuis langs. Op dat moment voelde ik me, afgezien van de pijn in mijn maag, eigenlijk best goed.
Na die avond, die veel impact had op iedereen die aanwezig was, werd ik verkouden en kreeg ik nog veel meer maagpijn. Compleet uit het veld geslagen en enorm onzeker bezocht ik uiteindelijk de huisartsenpost in het Rivierenland Ziekenhuis. Na overleg met de dienstdoende nefroloog werd de medicatie voor mijn maag tijdelijk opgehoogd en mocht ik af en toe een Rennie nemen.
Gelukkig sloeg de extra medicatie goed aan en begon ik me langzaam beter én zekerder te voelen.
Ondertussen is er ook nieuws over een mogelijke transplantatie. De betrokken medici gaan in ieder geval een plan maken over hoe zij een transplantatie het beste kunnen aanpakken. De komende vier maanden is dat echter geen optie, omdat ik een dubbele dosis antistolling moet gebruiken.
Het blijft dus spannend. Er mag niets bijzonders gebeuren dat een terugval in mijn gezondheid veroorzaakt, want dan wordt er niet getransplanteerd. Voor nu is er dus echt hoop aan de horizon. Hoewel alles nog steeds onzeker is, is er geen definitieve nee, maar een mogelijkheid, mits alles goed blijft gaan.
Inmiddels ben ik ook begonnen met hartrevalidatie. Dat valt me een beetje tegen. Hoewel ik blij ben met hoe het verloopt, had ik verwacht dat het sneller zou gaan. Poeh… mijn conditie en spierkracht zijn nog lang niet waar ik ze graag zou hebben. Tegelijkertijd weet ik heel goed waarvoor ik het doe.
Ik ben ontzettend blij met ‘mijn’ fysiotherapeut. Ik ken hem al jaren en hij haalt het beste in mij naar boven, zonder dat ik over mijn grenzen heen ga.
Hier thuis is gelukkig weer wat meer rust. We ondernemen leuke dingen wanneer mijn energie het toelaat en ik bereid me voor op de zoektocht naar een levende nierdonor met bloedgroep O.
Ik schrijf dat misschien heel nuchter op, maar zo voelt het absoluut niet. Het is nogal wat om op zoek te gaan naar iemand die je wil helpen. Eigenlijk zoek ik een tweede held of heldin, net zoals bij mijn harttransplantatie. Het verschil is alleen dat er toen een familie afscheid moest nemen van een geliefde. Iets wat me nog steeds raakt wanneer ik eraan denk.
Voor nu probeer ik vooral vooruit te kijken. Er is weer wat lucht gekomen. De onzekerheid is er nog steeds, maar ook de hoop. En dat is iets waar we ons aan vasthouden.